‍ ⭕️ فلسفه فیزیک از منظر شهید محسن فخری‌زاده (۱)

بسمه‌تعالی

یادداشت جدید حسن رحیم پور(ازغدی) نخستین بخش از چند یادداشت است که در روزهای آینده منتشر و  به نظریات مجاهد شهید محسن فخری زاده از پدران تکنولوژی هسته‌ای و بنیانگذاران صنعت هوافضا و موشکی ایران در حوزه فیزیک و فلسفه علم  می پردازد :

دیشب به لطف یکی از دوستان، یادداشت‌هایی از شهید بنیانگذار، استاد فخری‌زاده را دیدم. پیشتر ندیده و نخوانده بودم. دیشب هم نخواندم، بلعیدم و افسوس خوردم‌ بر بزرگمردی که جلوی بت‌های ما زانو نزد، بزرگ در «فیزیک» و «فلسفۀ علم» و بزرگ در انسانیت و معنویت، مجاهدی ناشناخته برای ما و کاملا شناخته برای واشنگتن و لندن و تل‌آویو که او را پدر “تکنولوژی هسته‌ای” و مغز متفکر “هوافضا” نامیدند و کشتند. ده‌ها نقشه ترور او نقش بر آب شده بود. روشن است که چرا مردم آن نظریه‌پرداز عملگرا را قاسم سلیمانی «فیزیک هسته‌ای» خواندند. شهادت فخری‌زاده، برای او «خیر» و برای ما «شر» بود، برای او  قصۀ «پیله و پروانه» و برای ما غصۀ «ماندن میان درودیوار» است، و محرومیت از مردی که ندانستیم چه حقی بر امنیت و پیشرفت ایران دارد و اینک چون شهید تهرانی‌مقدم، شهدای هسته‌ای و شهیدانی که پس از این خواهیم داد، دیگر از تاریخ ایران تفکیک نخواهد شد؛ چه خورشیدهای درخشان به تاریخ ما سنجاق نشده‌اند بلکه خود تاریخ ما هستند.

ضمن آنکه اهل تعارف نیستم و اگر برادر قاآنی فرمانده من در سالهای جنگ، ما را به عضویت سپاه قدس بپذیرد در هر عملیات انتقامی در هر جای عالم که باشد شرکت می‌کنم بویژه اینک که گرفتار کوتوله‌هایی هستیم که هوسی جز مذاکره با شیطان ندارند و نمی‌دانیم به کدام خدا نماز می‌برند اما نقدا حیف است اگر با چند یادداشت به افکار شهید فخری‌زاده در حوزه فلسفه و علوم پایه اشاره نکنم:

۱. امکان و ضرورت احیای فلسفۀ اسلامی را به حوزه ودانشگاه  یادآوری کرده و آنان را به ظرفیتهای احیا نشده فلسفه اسلامی برای فلسفه علم توجه داده است.  حیات فلسفه، قدرت تعامل با محیط و رشد یافتن و رشد دادن است؛ به‌نحوی که با پرسش‌های فلسفی اکنون رویارویی داده شود، چالش‌پذیر باشد و از مسیر فلسفۀ علم، تاثیر ملموس بر جهت‌گیری علم داشته باشد. فلسفه اسلامی هم نوع زنده و مرده دارد.

۲. شهید نظریه‌پرداز، ریشۀ چالش بزرگ فیزیک جدید را در “فلسفۀ فیزیک”می‌بیند و اصل “عدم قطعیت” را کاملا ادامۀ نظریۀ معرفت‌شناختی امتناع در شناخت ذات واقعیات طبیعی با روشهای فیزیک می‌داند چه برخلاف ادعا کمیات وابسته به هم برای یک ذره فیزیکی به‌طور همزمان با دقت صفر، همچنان غیرقابل اندازه‌گیری است. همچون اندازه‌گیری تکانه با دقت بالا در الکترون که سبب می‌شود نتوانیم اطلاعاتی روشن از مکان بدهیم و به‌عکس. فیزیک کلاسیک در مورد انرژی و زمان با همین مشکل  مواجه  است. اندازه‌گیری دقیق یک کمیت، سبب عدم دقت در بی‌نهایت کمیت وابسته دیگر می‌شود و تلاش‌هایی چون نظریه «متغیرهای پنهان» نتوانسته خطر ظاهری این اصل را جبران کند.

۳. ایشان اصل «عدم قطعیت» در فیزیک را اگر نفی علیت به مفهوم نیوتونی آن باشد، معقول وحتی عامل پیشرفت علم می‌شمارد اما این اصل نمی‌تواند نفی «علیت» با تبیین فلسفی باشد مگر کسانی به دلایل ایدئولوژیک و غیرفلسفی چنین استنتاج نادرستی بر آن تحمیل کنند.

⭕️ “فلسفه فیزیک” از منظر “شهید رابع هسته ای”، دکتر محسن فخری زاده(۲)

بسمه تعالی

حسن رحیم پور ( ازغدی ) در دومین یادداشت پس از ترور شهید دکترمحسن فخری زاده  به مظلومیت شهدای هسته‌ای در داخل و خارج کشور و به دیدگاه شهید محسن در بیان ارتباط درست و نادرست میان فیزیک و متافیزیک  پرداخته است:

از همسر شهید نقل شد که وقتی در خون خود دست و پا میزده، بیشتر نگران محافظانش بوده و با فریاد از آنان خواسته جلو نیایند تا آسیب نبینند. همکارانش گفتند گر چه دو نخست‌وزیر رذل صهیونیست علنا نام دکتر فخری‌زاده را به عنوان هدف اعلام کرده بودند و آمریکایی‌ها و کارگزارانشان تشنه به خون او بودند در داخل کشور نیز تحت فشار و ایذا بود. به نام برجام دستهایش را بستند و با دست بسته، هدف مسلسل تروریزم دولتی غرب قرار گرفت و مخالفان داخلی پروژه او نه حاضر به مناظره بودند و نه مسئولیت تصمیمهای خود را می‌پذیرند.

شهید فخری‌زاده در نقاط ربط فیزیک با فلسفه و در حلقه وصل “فلسفه علم” و معرفت‌شناسی با مشکلات انسان و نیازهای حیات، درگیر تالیف کتاب‌هایی بود و می‌پرسید چرا نهاد فلسفه اسلامی در صحنه نیست و تفریع فروع نو نمی‌کند؟ چرا تاثیر آن در علوم تجربی و علوم انسانی به درستی برای دانشجویان “فلسفه علم”، تبیین نشده و فیلسوفان این عصر، تن به رویارویی جدی با مسائل بنیادین علم نمی‌دهند؟ کجایند مقالاتی که با مبانی فلسفه اسلامی به نقد تفسیرهای فلسفی ناشی از علوم بپردازند؟ چرا فیلسوفان امروز غالبا به ذکر مصادیق و مثال‌های تازه، اکتفا کرده و مثلا در تدقیق و تجزیه روایت فلسفی از هستی نکوشیدند؟ حال آنکه فلسفه غرب با مبانی متشتت معرفت‌شناختی در معرکه، حاضر و با علوم، در تعامل زنده و با هر چالشی، نحله‌ای زاده و صاحب اولاد مشروع و نامشروع بسیاری شد و بر روند علوم و تطبیق یافته‌ها با سبک زندگی، ایفای نقش کرد؟ انیشتین گفت نظریه “نسبیت”، آنقدر میوه می‌دهد که خود دیگر آن را نمی‌فهمم.

در این لحظه به یاد آوردم اینها بخشی از سوالاتی بود‌ که سال گذشته در فیضیه و در دانشگاه تهران پرسیدیم و یکی در قم آن را دروغ و تضعیف حوزه خواند و دیگری در تهران، آن را خارج از محدوده علم! و دانشگاه دانست.

همچنین شهید محسن، فیزیک و فلسفه را به نحوی مرتبط می‌دید که اگر مرز آنها رعایت شود یکدیگر را خوراک داده و حتی اصلاح می‌کنند گر چه ابزارهایی کاملاً متمایز و حیطه‌ای مستقل دارند.

در رمزگشایی شهید دکتر فخری‌زاده، وقتی “ایدئولوژی” بر “جهان بینی” و جهان بینی بر “شناخت”، مبتنی است و  وقتی موثرترین ابزار شناخت، تجربه حسی است(از تعبیر تعمیم یافته “مشاهده” برای حس بهره می‌برد)، چرا نقش فیزیک در “شناخت”، دست کم گرفته شود؟ فیزیک، دریچه‌ای راهگشا بسوی چشم‌اندازی بی‌نظیر در مشاهده آفاق است چنانچه زیست‌شناسی و علوم‌شناختی که توسعه‌یافته‌ی علم‌النفس است، شانی چون فیزیک دارند و البته این ارتباط‌ها نباید مرز و وظایف علوم را در هم ریزد و نسبیت‌زدگی به معنای نادرست آن، مایه اغتشاش در علم و فلسفه شود. شهید محسن، دیدگاه امثال پوپر و پیروان ایرانیش را نه تنها غیر فلسفی بلکه منجر به فروپاشی علم می‌داند و تداخل بی‌منطق و افراطی علوم و فلسفه در یکدیگر را اخلال در هردو می‌شمارد و می‌نویسد گرچه هرگز نخواسته‌ام با فیزیک به خدا برسم اما مگر با فلسفه(بدون نبوت) می‌توان جز به خدایی ناقص رسید؟ او قاطعانه، فیزیک را بستری کارآمد(نه بیشتر و نه کمتر) برای عرفانی مستظهر به “طبیعت‌شناسی” می‌خواند و می‌گوید فیزیک در اندازه خود، جلوه‌هایی زیبا و باشکوه از حضرت حق به نمایش می‌گذارد و من شخصا از فیزیک نه تنها لذت حل مسئله، بلکه لذت معنوی برده‌ام و بر ایمانم افزوده است. شهید محسن در شگفت است که چگونه کسانی در اروپا توانستند از یک “جهان منسجم” و “مکانیک معنادار” به الحاد یا بی‌معنا دیدن هستی برسند؟ و چرا به سهمیه تجربی و ریاضی از ذهن خود بسنده کردند؟ مگر عقل، به ویژه وقتی مویدات علم، پشت آن می‌ایستد، راهی برای “الحاد” یا “شکاکیت”(که دشمن خونی “عقل”است) بازگذارده است؟ اینان از کدام بیراهه رفتند که به بیغوله رسیدند؟

⭕️ چالشی در “فلسفه علم” از منظر پاسدارشهید محسن فخری‌زاده(۳)

شهیدترور، سردار پاسدارمحسن فخری‌زاده و همه شهدای هسته‌ای را باید ازجمله شهدای تمدن‌سازی معاصر ایرانی،اسلامی دانست که در نقطه وصل فیزیک و فلسفه، نظریه پردازی کرده‌اند. او به منظر اپیستمولوژی صدرایی در فلسفه علم و شباهتی میان “آزمایش فیزیکی” با “تعقل فلسفی” توجه می‌داد که چگونه فیزیکدان برای شناخت طبیعت، چاره‌ای جز دخالت در آن ندارد و همین دخالت دانشمند، واقعیت را از موقعیت “ماقبل شناخت” یعنی از نفس‌الامر پیشین خارج می‌کند و بنابراین آنچه دانشمند در طبیعت، شناسایی می‌کند همان موجود قبل از شناسایی نیست. برای مشاهده الکترون باید از فوتون بهره‌ برد اما به محض تماس فوتون با الکترون، وضعیت در هم می‌ریزد و دیگر این الکترون، آن الکترون نیست. این نکته گرچه در فیزیک کلاسیک هم شناخته‌ شده بود اما ارزش عملی آن را نمی‌دانستند. در فیزیک و در علوم آزمایشگاهی، امکان علم دقیق به واقعیت پدیده‌ مادی با قطع نظر از دخالت دانشمند(که برای درک آن پدیده، ضروری است) وجودندارد. در سطح ساده‌تر وقتی دماسنج را وارد آب می‌کنید تا دمای آن را اندازه بگیرید، از آب، انرژی‌هایی می‌گیرید و به آن انرژی‌هایی می‌دهید؛ پس آب اندازه‌گیری شده، آب دیگری است و در هیچ آزمایشگاهی، “آب پیش از اندازه‌گیری” عینا قابل اندازه‌گیری نیست و انحراف محاسبه هرگز به صفر نمی‌رسد. در فیزیک جدید نیز فوتون، کوچکترین ابزار مشاهده با کمترین تاثیر در واقعیت، نمی‌تواند مانع خطا شود و البته چاره‌ای از این خطا در فیزیک نیست.

برادر شهید می‌پرسد وقتی در فیزیک، “عالم و معلوم” بر یکدیگر تاثیری چنین متقابل می‌گذارند به حدی که واقعیت نفس‌الامری، جدا از دخالت فیزیکدان و فیزیکدان بدون تاثر از آزمایش، قابل آزمایش نیست چرا مثلا به معرفت‌شناسی ملاصدرا و علم‌النفس حکمت متعالیه توجه نکنیم که چگونه در “نظریه تجرید” صدرایی، مراتب ادراک، وابسته به میزان تجرید است، یعنی با تجرید ناقص‌تر به “ادراک حسی” و وقتی بیشتر شود به “ادراک خیالی” و با تجرید کامل‌تر به “ادراک عقلی” می‌رسیم؛ بنابراین پابه‌پای مراحل ادراک، هم “درک‌کننده” و هم “درک‌شونده”، هر دو ارتقا می‌یابند. آنچه مانع ادراک وجهی از حقیقت می‌شود از عوارض ماهیت نیست بلکه نحوه وجود و عینا خود واقعیت است که ماهیت با آن موجود می‌شود و این یعنی که سخن از یک مرتبه از یک حقیقت نیست بلکه با تجرید کمتر، به واقعیت محسوس، با تجرید بیشتر به صور خیالی و آنگاه به ادراک عقلی ارتقا می‌یابید.

بنابراین شناخت حقیقت نفس‌الامری هم مستقل از ادراک فیلسوف ممکن نیست و این محدودیت، ناشی از محدودیت ابزار و امری عارضی نیست بلکه ذاتی و ناشی از تاثیر متقابل ناظر و منظور در یکدیگر است.

برادرمحسن به حوزه و دانشگاه یادآوری می‌کند که بسیاری سرفصل‌ها در فلسفه اسلامی اعم از سینوی و صدرایی و اشراقی و حتی عرفان نظری وجود دارند که هنوز در مورد اثرگذاری و اثرپذیری آن‌ها در فلسفه علم و از جمله فیزیک بحث جدی و پیگیر نشده است.

شهید سپس به چالش‌هایی اشاره می‌کند که گفته می‌شد فیزیک جدید در حوزه معرفت تجربی، فلسفی و حتی عرفانی به وجود آورده که علاوه بر اینکه توسط پاره‌ای نحله‌ها برای اثبات حقانیت خود به غلط، سوء‌استفاده شده، هر دسته از فیلسوفان فیزیک نیز در باب  مهمترین چالش به وجود آمده  پاسخی متفاوت دادند. یکی “نقض علیت”، دسته دیگر، تغییر در مفهوم “نظریه اندازه‌گیری” و…

اما برادر فخری‌زاده، چالش عمده به وجود آمده را خودزنی و زیر سوال بردن فیزیک از طریق ضربه به “ارزش معلومات تجربی” می‌داند، چه از این پس، معلوم نخواهد بود که  یافته‌های علوم  تجربی تا چه میزان بازنمود واقعیت هستی و هستی واقعی است؟

نظریه پرداز شهید، مثال می‌زند که اینشتین بر اساس یافته‌های ماکس پلانک برای نور، ماهیتی دوگانه قائل بود و آن را از سویی ذره و “فوتون” و از طرفی “موج” دانست و این یک چاله معرفتی است زیرا وقتی در یک آزمایش، خاصیت موجی نور و در دیگری خاصیت ذره‌ای آن مشاهده شود یعنی بسته به نوع ترتیبات آزمایش، “نور” هربار یکی از خواص خود را بروز می‌دهد و این پدیده در کل طیف الکترومغناطیس جاری است.

فخری زاده یادآوری می‌کند که “دوبروی” نیز تأسی به “اینشتین” میکند حال آنکه  سؤال مهمتر این بود که اصولا فوتون چیست؟ و ذره مادی الکترون در واقع و نفس‌الامر چیست؟ موج است یا ذره یا حالتی دیگر از وجود؟ ماهیت الکترون چیست پیش از آنکه به مشاهده درآید؟ نه فیزیک و نه فلسفه پاسخی ندادند و با آنکه حدود صد سال از تکامل این دو نظریه می‌گذرد حتی یک پیشنهاد تجربی هم ارائه نشده است.

شهیدمحسن در مثالی دیگر این وضعیت را در تئوری‌های آرایش ذرات در هسته اتم به پرسش می‌گذارد. کدام مدل هسته‌ای، جامع نظریه‌ها و قادر به توجیه همه آزمایش هاست؟ پاسخ این است که هیچ کس نمی‌داند.

⭕️ برادر محسن فخری‌زاده(۴)

(فیزیک، فلسفه، عرفان و آنگاه خون)

بسمه تعالی

چهارمین یادداشت حسن رحیم پور (ازغدی) بپاس خون پنجمین شهید ترور هسته ای سردار فخری زاده به طرح برخی اندیشه های شهید در فیزیک کوانتوم ، مقایسه نظریه ملاصدرا و انیشتین و مقوله زمان نسبی پرداخته است:

پرسش بعدی برادر محسن این بود که چرا فیزیک کوانتومی نمی‌داند وضعیت الکترون موجود در اتم در گذر از یک تراز به تراز دیگر چگونه است؟ چرا تنها از واقعه، خبر می‌دهد. چرا برای نحله‌های عمل‌گرا و پوزیتیویست نیز اساسا مهم نیست که الکترون در جریان این گذر چه وضعی دارد و تنها تشنه فایده عملی آن است؟

جان ما تشنه دانایی است اما در هیچ یک سیراب نمی‌شود. حال آنکه طرح همین پرسش‌های جواب نداده، تضمین پیشرفت علم است و همین چالش اساسی در هر دو مکتب فیلسوفان علم است که فیزیکدان را به سکون و قناعت می‌کشاند، همان اتهامی که اینان دیگران را بدان متهم می‌کردند. علم بی این  سؤالات، رشد نمی‌کند و هر چه مانع تحقیق بیشتر در علم شود محکوم به شکست است.

اما البته شهید هسته‌ای ما همین “نمی‌دانم”های انبوه فیزیک جدید را درعین حال، حسن بزرگ آن نسبت به فیزیک نیوتنی می‌داند که مدعی”همه چیزدانی” و صد البته ناشی از جهل مرکب و مفرط بود.

اما این “نمی‌دانم”ها  همان “نمی‌دانم” هایزنبرگی نیست که اصالت آن هنوز مشکوک باشد مگر به طریقی بتوان این دو را به هم مربوط کرد که این هم بنظر ایشان، شدنی است. شهید محسن می‌نویسد تشریح چگونگی این ارتباط در برنامه‌های کاری اینجانب است که به حول و قوه الهی به آن خواهم پرداخت. سردار شهید فخری‌زاده از نسبیت انشتین می‌گوید که چگونه نسبیت نیوتنی را که ناظر به مکان و سرعت بود به نسبیت زمان، تعمیم داد و اینکه در این جهان بینی، دیگر زمان، ترازوی ثابتی نیست که حوادث با آن سنجیده شود. بلکه نوع حرکت، چگونگی زمان را مشخص می‌کند پس دیگر “زمان مرجع” نداریم مگر بتوانیم چارچوب مرجع اینرسی را بیابیم ولی ایشان می‌پرسد مگر چنین چارچوبی در جهان مادی در دست داریم؟

با این محاسبه، هر ناظر در دستگاه مختصات خاص خود، زمان خاص خود را دارد و حوادث را از منظر خود بیان می کند که با ناظر مستقر در چارچوب مرجع دیگر و با شرایط دیگر متفاوت می‌شود و این اساس  حتی در فیزیولوژی موجودات مادی هم اثر می کند. حال از میان دو روایت دو ناظر متفاوت از حادثه واحد، کدام درست است؟

ایشان می‌گویند برای من جالب است که میان نسبیت انیشتین و آنچه جناب ملاصدرا سه قرن قبل از انشتین و همزمان با نیوتن، بازبان فلسفی استنباط و طرح‌ کرده چه  نسبتی دارد وقتی می‌گوید برای هر حرکتی، زمانی ویژه همان متحرک است؟

⭕️ مجاهد شهید، برادرحاج محسن

فخری زاده(۵) (ازفیزیک تا خدا)

بسم رب الشهدا

حسن رحیم پور در پنجمین بخش از یادداشتهای شهدای ترورهای  هسته‌ای، به نمونه‌ی جدیدتری از توجهات متفکرانه و پرسشگرانه شهید فخری زاده در فلسفه فیزیک ونسبت آن با متافیزیک پرداخته است :

سردار محسن، شاگردانش را توجه می‌داد که با نگاه تحلیلی، پرسشگرانه و غیرمقلدانه به سیر تاریخ فیزیک بنگرند و حساس باشند که مثلا چگونه فیزیک‌دانان از پنج نیروی “مغناطیسی” ، “الکتریکی” ، “هسته‌ای” ، “گرانشی” و “ضعیف” به سه نیرو رسیدند؟ به تلاش امثال ماکسول، فارادی و… احترام می‌گذارد اما پژوهشگر فیزیک را فرا می‌خواند که دوباره و سه باره بیاندیشند چه شد که دو نیروی الکتریکی و مغناطیس به هم پیوست و “الکترومغناطیس” با چه توجیهی پدید آمد؟ چرا انیشتین کوشید همه نیروها را به منشاء واحد بازگرداند و چرا موفق نشد؟ تا دهه‌های اخیر که عبدالسلام و واینبرگ، نیروی ضعیف را به الکترومغناطیس پیوند دادند و جایزه نوبل به کشف “الکترو ضعیف” به عنوان نیروی سوم داده شد.

استاد شهید، برادر فخری‌زاده در نامه‌ به یکی از شاگردانش می‌نویسد این تحلیل، مبتنی بر تفکیک میان مفهوم نیرو و انرژی است. “نیرو”، مفهوم فعلیت یافته‌ی “انرژی” است به ضمیمه همان فرض که انرژی کل جهان ثابت باشد و ماده هم انرژی قلمداد شود، از منظر مادی، جهان فقط انرژی است و انرژی، کاملا به هم پیوسته و دقت کن که این نکته بسیار دقیق است. شاید فعلا نباید می‌گفتم ولی نگران یک سردرگمی برای تو بودم و در آینده یکی از مطالب کلیدی که روی آن  بحول الله وقوته کار خواهم کرد و منتظر پرسش‌های تعیین کننده و تازه‌ای است، همین مطلب است.

واما آن فیزیکدان عارف مسلک مجاهد در خصوص نقطه یا نقاط وصل یا فصل ” فیزیک” و”متافیزیک” ، تئوریهای متنوعی را قابل بررسی می‌دانست. در دهه۶۰ در جبهه کردستان، هم می‌جنگید و هم برای هم‌رزمانش، نشست “حافظ خوانی” داشت، انس همزمان با شعر و با فیزیک، طرفه بود. در مورد خداوند، معتقد به ضعف ذاتی، نه تنها در زبان فیزیک، بلکه در دستگاه زبان متافیزیک‌های بشری و غیر وحیانی بود. میگفت منطقا باید به زبان خود خداوند و پیام‌آورانش و سخنگویان و مفسرانش ائمه معصومین(ع) متوسل شد. خداوند از ذرات تشکیل نشده که هر ذره آن در موجودی از موجودات عالم باشد. شیفته مرزبندی امیرالمومنین ع  در نفی “مباینت” و”ممازجت” اشیا با خداوند و معتقد به امکان تاثیرگذاری چنین مفاهیمی نه فقط در “علم متافیزیک” بلکه در پایه های بنیادین فیزیک اشیا بود. گرچه خداوند همه جا با همه وجود، حاضر و ناظر است و جا، مکان و حرکت ندارد تا موضوع فیزیک باشد. خداوند در مورد صفات خود تعبیراتی ویژه و توقیفی اما قابل تعقل و قابل شهود دارد. جبروت او همه چیز را پر کرده، علم او به همه چیز تعلق دارد. به انسان، نزدیک تر از خود او به خودش، و از رگ گردنش است، دیده نخواهد شد اما دور نیست. او به ما نزدیک است و ما از او دور! و این (دوری درعین نزدیکی)، چه دامنه مفهومی در نسبتهای هستی  با ما دارد؟ و فیزیک چه نقشی در معرفه الله می‌تواند داشته باشد؟

🔻 او که در گوش روح ما مدام نجوا می‌کند آنگاه که بندگان من، هرکس، هروقت، هرجا مرا بخوانند، بگو من بسیار  نزدیک هستم، نه کنارشان،  بلکه “با ایشان” (معهم) هستم، صدایشان را می‌شنوم و دعایشان را اجابت می‌کنم… و چنین بود که دعای حاج محسن، شنیده شد، اجابت شد، شهید شد و… با پیکری خونین به دیدار(خدای متافیزیک و فیزیک هستی) رفت.

بسم الله المنتقم

⭕️ “خون نامه” شهید پیشرفت وتمدن سازی برای “ایران قوی”،

پاسدار متفکر، محسن فخری زاده

رحیم پور در آخرین بخش از سلسله یادداشتهای ترورشهدای هسته ای ،  به یک جمعبندی معنادار و نتیجه ای الهام آفرین اشاره کرده و کلماتی باشکوه و حیاتبخش از شهید فخری پور را امضای پایانی این یادداشتها قرار می‌دهد:

۱۰.  این خون‌نامه را می‌توان ادامه داد اما اگر در خانه کس است، یک حرف بس است. شخصیتی که چهل سال منتظر شهادت و بیست سال، منتظر ترور بوده است، صدایش درنیامده و دستی در بیت‌المال نبرده است. از ابتدای تأسیس سپاه، در جبهۀ غرب و جنوب، پاسداری مشهور به روحیۀ عرفانی و مأنوس با شعر و ادبیات و علاقمند به فیزیک و ریاضیات بوده و از سال‌های دفاع مقدس تا لحظه ترور، مجاهد بود و مجاهد ماند. و این هنر «مجاهد ماندن» تا پایان را دست‌کم نگیرید. بودند مجاهدین سابق که قاعدین امروز و سپس خائنین لاحق شدند، در معرکه (ثم استقاموا) بی‌توفیق ماندند، از کارنامۀ جهادی انقلاب و حتی از سابقه مختصر خود شرمنده‌اند، برخی مدیران که دیگر به هیچ چیز جز خود، اعتقاد ندارند، در محضر سران کشورهای دشمن با دهانی باز، چون دهان اسب آبی، از عمق وجود می‌خندند و در تهران، نگاه نفرت‌بار و ادبیات کینه، نثار انقلابیون وفادار می‌کنند. آنانکه آلوده “جاه و مقام” یا “مال و منال” و “اشرافی‌گری و فساد” شدند و آنگاه با تعابیر روشنفکری مسروقه از متون ترجمه ای، عفونت درون را با ادوکلن، پذیرفتنی می‌کنند، قبله‌هایی که عوض شده، ذهن‌هایی که تسلیم شده، گناهانی که توجیه شده و شاید خیانت‌هایی که کم‌کم عادی شده است.

۱۱. چه شخصیت‌های علمی و جهانی در ایران، گوهرهای نایاب اما گمنام و بی‌نام، خادم ایران و ایرانی که از سر اخلاص و تواضع، اینجا دیده و حتی شنیده نمی‌شوند و در سکوت، بار یک ملت را بر دوش می‌کشند، اهانت می‌بینند، تهدید می‌شنوند، درست وقتی دانشگاه‌های معتبر جهان به دلایلی، و سرویس‌های اطلاعاتی جهان به دلایل دیگری، سال‌ها رد پای آنان را می‌زنند. نام شهید محسن علنا در فهرست ۵۰۰ شخصیت  قدرتمند جهان در نشریۀ آمریکایی فارن پالیسی منتشر شده بود. چه استعدادهای جهادی و نبوغ‌های انقلابی که تا وقتی دشمن نامشان را نبرده یا خونشان را نریخته، به اهمیت آنان پی نمی‌بریم و تا میان ما هستند، گویی نیستند و آنگاه که کف خیابان، تیرباران می‌شوند، محترم می‌شوند، احترامی نمایشی، سمبلیک، خیلی ملی و بی‌ضرر و آنقدرخنثی که نتوان سخنانشان را حتی تکرار کرد. می‌خواهند از قاسم سلیمانی‌ها و محسن فخری‌زاده‌ها مجسمه‌هایی بسازند که محترم باشد اما چیزی نگوید.

آیا می‌شود گفت با سلیمانی و فخری‌زاده در حیاتشان چه بحث‌ها می‌شد و پس از تکه‌تکه شدنشان بودکه قاسم‌جان و آقامحسن شدند؟

۱۲. کاش سینمای ایران بجای اینهمه سلبریتی، هنرمندان بیشتری می‌داشت. یک هزارم هنر و تعهدی که هالیوود به صهیونیست‌ها دارد و پس از ۸۰ سال از جنگ دوم اروپایی و جهانی میان فاشیست‌ها وکمونیست‌ها و لیبرالیست‌ها که تفاله‌های مدرنیته بودند، هنوز فیلم‌های تازه جنگی با ایدئولوژی غالباً صهیونیستی و آمریکایی می‌سازد، برای ساختن صد کار سینمایی و سریال و موسیقی برای هر یک از مردان و زنان بی‌نظیر ایران کافی بود، اما افسوس، چیزی که زیاد داریم سلبریتی است و آنچه همچنان کمیاب است و حسرتش را می‌خوریم، هنرمند ملی و مردمی است. هنرمند هست، اما کم است!

منبع : مراجع اطلاع رسانی حسن رحیم پور(ازغدی) https://t.me/rahimpour

نوشته فلسفه فیزیک از منظر شهید فخری زاده اولین بار در اسلام علمی. پدیدار شد.

در این تصویر چهار دانشمند تازه مسلمان حضور دارند که از اعضاء انجمن شهید ادواردو آنیلی هستند.

چهار دانشمند برجسته خارجی که شیعه شده اند؛در حال پذیرایی از عزاداران اباعبدالله (ع)

۱. پروفسور کریستین بونو از فرانسه
۲. پروفسور خوان فرانسیسکو از اسپانیا، یکی از ۱۰ دانشمند برتر جهان در زمینه هوش مصنوعی
۳. دکتر تاراس، اقتصاددان از روسیه
۴. دکتر روبرتو آرکادی، فیلسوف و مسلط به چند زبان از ایتالیا

پروفسور بونو از اعضاء دلسوز انجمن اسلامی شهید ادواردو آنیلی و مشوق ایجاد موسسه رهیافتگان برای حمایت از تازه مسلمانان بود.

عشق به اهل بیت حد و مرز نمیشناسد.

در این مقاله به زندگینامه و سخنانی از این دانشمدان اشاره می شود:

پروفسور یحیی علوی «کریستین بونو»، اندیشمند فرانسوی، مترجم، نویسنده و استاد فسلفه و عرفان شیعی دار فانی را وداع گفت.

کریستین بونو، اندیشمند فرانسوی که برای سخنرانی و تبلیغ ایام محرم به ساحل عاج سفر کرده بود به دلیل سانحه درگذشت.

کریستین بونو، یحیی علوی یا یحیی بونو در سال ۱۹۵۷ میلادی در شهر فرایبورگ آلمان در خانواده‌ای مسیحی و کاتولیک، دیده به جهان گشود.

وی به خاطر شغل پدر تا سن ۱۰ سالگی در آلمان و الجزایر می‌زیست و پس از آن راهی استراسبورگ فرانسه شد. به گفته خودش میل به آشنایی با ادیان شرقی در وجود او بود و از این رو به مطالعه آثار موجود در این زمینه و به سفرهای متعدد به اسپانیا، مراکش، ایتالیا، بلژیک، هلند، آلمان و… پرداخت.

وی با آثار رنه گنون فیلسوف مسلمان فرانسوی آشنایی پیدا کرد و تحت تأثیر آثار او در سال ۱۹۷۹ به دین اسلام درآمد.

پس از آن در رشته زبان و ادبیات عرب و اسلام‌شناسی به تحصیل پرداخت و آن‌جا بود که در دانشگاه با آثار پروفسور هانری کربن که عرفان شیعی را به غرب شناسانده بود آشنا شد.

او تحت راهنمایی‌های احمد حمپاته عارف آفریقایی و از رؤسای سلسله تیجانیه بود که به مذهب تشیع درآمد و نام خود را به یحیی علوی مبدل ساخت.

بونو در سال ۱۹۸۷ مدرک پروفسور اگرژه را اخذ نمود و در سال ۱۹۹۵ از رساله دکتری خود تحت عنوان الهیات در آثار فلسفی و عرفانی روح‌الله امام خمینی در دانشگاه سوربون دفاع کرد که در سال ۱۹۹۹ به عنوان پژوهش سال برگزیده شد.

وی برای تدوین رساله خود از سال ۱۹۹۱ به ایران سفر کرد و مدت هفت سال از جلسات سید جلال الدین آشتیانی در مشهد، در زمینه فلسفه و عرفان اسلامی استفاده برد.

وی ۱۵ سال در مشهد سکنی گزید.

او برای گذراندن دوره فوق دکترا به‌طور موقت ساکن فرانسه‌ بود و در زمینه «حکمت متعالیه ملاصدرا، پاسخی به انتظارات صدرالدین قونوی» مشغول به تحقیق بود.

وی به تألیف، ترجمه و تفسیرقرآن کریم به زبان فرانسوی پرداخته‌ است.

مؤسسه فرهنگی ترجمان وحی (مرکز ترجمه قرآن مجید به زبانهای خارجی) در قم در سال ۲۰۰۰میلادی ترجمه قرآن وی را منتشر ساخت. از ویژگی‌های این ترجمه این است که ترجمه معنایی روان به همراه تفسیر مختصر به ضمیمه لغت نامه الفاظ قرآن است.

پیکر پاک این محقق وارسته، برای تشییع و تدفین به مشهد مقدس منتقل خواهد شد.

در سالی که می‌خواستم رساله‌ی دکترای خود را شروع کنم، یکی از دوستان لبنانی من که صاحب کتاب‌فروشی بود، دو کتاب از تالیفات امام خمینی(ره) را به من معرفی کرد. این دو کتاب «شرح دعای سحر» و «مصباح الهدایه الی الخلافه و الولایه» بودند.
وقتی عنوان کتاب حضرت امام (ره) را مشاهده کردم، گمان کردم که شاید این کتاب سیاسی است ولی وقتی آن را کمی مطالعه کردم،‌ دیدم سرشار از عرفان جوشان الهی است.
چنان شیفته امام (ره) شدم که برای زدودن حجاب از چهره‌ی ایشان تصمیم گرفتم تز دکترای خود را در زمینه‌ی آثار فلسفی و عرفانی حضرت امام(ره) ارائه کنم تا این که شاید بتوانم حقی که ایشان بر گردنم داشت، جبران کنم.
در آن زمان در فرانسه کسی نبود که استاد راهنمای من باشد. یکی از استادان اعلام آمادگی کرد که در مسایل فنی مرا کمک کند ولی همچنان استاد راهنما در مسایل محتوایی نداشتم.
به همین دلیل به ایران سفر کردم و برای اولین بار به دیدار استاد جوادی آملی رفتم. ایشان استاد سیدجلال‌الدین آشتیانی را به عنوان استاد راهنما به من معرفی کردند. بنده که قبلا نام این استاد را در آثار هانری کربن مشاهده کرده بودم،‌ با شیفتگی به سراغ او رفتم، وقتی به خدمت او رسیدم، به من گفت “شما سه ماه در کلاس‌ها شرکت کنید و اگر موفق بودید می‌توانید ادامه‌ی تحصیل بدهید”.
با علاقه‌ای که به مباحث عرفانی و فلسفی داشتم، هفت سال در محضر درس استاد آشتیانی شاگردی کردم و توانستم رساله‌ی دکتری خود را به پایان برسانم.
هم‌اکنون مشغول تالیف، ترجمه و تفسیر قرآن کریم به زبان فرانسوی هستم که جلد اول آن در 600 صفحه به چاپ رسید و به عنوان کتاب اول قرآنی سال نیز انتخاب شده است. این مجموعه جمعا در 7 جلد در یک پروژه‌ی 20 ساله به اتمام خواهد رسید. ضمن این که مشغول ترجمه‌ی تعدادی از تالیفات امام خمینی(ره)‌ نیز هستم.
همچنین در برنامه‌های برون مرزی صدا و سیما ترجمه‌ی ادعیه و مباحث تفسیری و… به زبان فرانسوی را ارائه می‌دهم.
ما باید بتوانیم حجابی که بر چهره‌ی اسلام در رسانه‌های غربی کشیده شده است را بزداییم و سیمای ناب آن را عرضه کنیم.
بنده از آن وقتی که در درس‌های استاد آشتیانی حاضر شدم، در ایران اقامت کرده‌ام و هم اکنون محل سکونت اصلی من مشهد است زیرا نمی‌توانم از امام رضا (ع)‌ جدا شوم.
البته هر سال چندین بار نیز برای دیدار با دوستان و فامیل و فعالیت‌های تبلیغی و ادامه‌ی تحقیقات علمی به فرانسه سفر می‌کنم و در سال تحصیلی جدید آتی در فرانسه خواهم بود.

هم اکنون من چون مسلمان شده‌ام نمی‌توانم در دانشگاه فرانسه تدریس کنم و با وجود این که توانسته‌ام بهترین تز دکترا را دریافت کنم، از تدریس در دانشگاه محروم شده‌ام و حتی کرسی تدریس هانری کربن را به خانمی داده‌اند که آن وقت هیچ تزی نداشته است.
بعضی از مسوولان وزارت آموزش به استادان بنده گفته بودند که اگر فلانی بخواهد تدریس کند به تدریس صرف و نحو عربی در یکی از دبیرستان‌ها مشغولش می‌کنیم!
سعی کردم معارف اسلامی را به دیگران برسانم و آنان نیز استقبال کردند و هم اکنون نیز مانند من مسلمان هستند.
بنده در حقانیت این مسیری که نسبت به پذیرش اسلام داشته‌ام، تردیدی ندارم و آن را با جان و دل پذیرفته‌ام.

حسین خووان فرانسیسکو هاردس لوزانو متولد ۱۹۶۸ از مالاگا در جنوب اسپانیاست. دارای فوق‌لیسانس زیست پزشکی و پزشک عمومی، فوق‌لیسانس مخابرات و مدیریت همچنین دارای مدرک آی.‌بی.‌ام (هوش مصنوعی) از امریکا است. بعد از تشرف به تشیع به ایران آمد و در جامع‌المصطفی دوره کوتاهی را برای تبلیغ اسلام گذراند.
وی در خصوص دلایل گرایش به اسلام عنوان کرد:

در مسیحیت تناقض می‌دیدم مثلاً اینکه حضرت مسیح هم فرزند خداست و هم خود خداست که با عقل جور در‌نمی‌آمد. چندین بار از کشیش‌ها سؤال کرده بودم گفته بودند اینها راز است و ما هم نمی‌فهمیم که برایم قابل قبول نبود تا اینکه در سال ۲۰۰۸ رسماً از کلیسای کاتولیک بیرون آمدم. شروع به تحقیق درباره ادیان و فلسفه‌های مختلف کردم، کنار آن سایت‌های اسلامی را رصد می‌کردم و یک سری کتاب هم درباره حضرت مهدی، دوست شیعه عراقی‌ام به من امانت داد و خدا خواست مسلمان شدم.

روبرتو آکاردی اهل یکی از شهرهای جنوبی ایتالیا به نام « لچ »است، دوران بیرستان را در رشته علوم انسانی گذراند و پس از آن در دانشگاه پلی تکنیک مهندسی خواند.

از نظر شما شخصیت فلسفی و عرفانی امام خمینی متاثر از چه کسانی است؟

اول از همه خدا. ایشان نمادی از خدا بودند و ارتباط خیلی زیاد با عرفان تشیع داشتند، همه را از خدا می‌گفتند. امام خمینی متأثر از عرفایی چون مرحوم شاه آبادی، میرزا ملک تبریزی و.. سایر بزرگان قدمای عرفان بود. من امام خمینی را یک مرد خدا دیدم. ایشان بیشتر از این که فیلسوف بود از خدا الهام می‌گرفت یعنی یک موهبت الهی به امام شده بود، بعد از مراحل اولیه عرفان خود را برای خدا خالص کرد و خدا هم ایشان را بزرگ کرد، در غرب یک ایتالیایی از من پرسید امام افلاطونی بود؟ گفتم  ممکن است از افلاطون هم مطالبی گرفته باشد اما امام از خدا و پیامبر و اهل بیت به حقایق رسیده است.

امام فیلسوف بزرگی بود که درعین حال با مردم عادی ارتباط بسیار خوبی داشت چیزی که بقیه  فلاسفه چنین نبوده و نیستند، نظر شما در مورد این ارتباط چیست؟

امام شخصیتی چند بعدی بود نه تک بعدی، ایشان درهمه امور سرآمد بود و این یک درس الهی است. ارتباط خیلی قوی با مردم داشت زیرا او نمادی از خدا بود همانطور که گفتم موهبتی از سوی خدا.

و همانا

     عشق به اهل بیت حد و مرز نمیشناسد.

Feizdanesh.ir  | @scientificislam

نوشته پذیرایی ۴ دانشمند خارجی شیعه شده از عزاداران حسینی + معرفی مختصر هر کدام اولین بار در اسلام علمی. پدیدار شد.

سری بزرگان و اسلام ابن سینا

تا بادۀ عشق در قدح ریخته‌اند و اندر پى عشق عاشق انگیخته‌اند

در جان و روان بوعلى مهر #على چون شیر و شکر بهم درآمیخته‌اند
(شعر ابن سینا درباره حضرت علی ع)
ابو علی سینا حکیم، فیلسوف، طبیب و دانشمند بزرگ ایرانی که با لقب “امیر پزشکان” شناخته شده است، در ماه صفر از سال 370
هجری قمری در شهر بخارا به دنیا آمد.این حکیم بزرگ که بعدها موثرترین چهره در علم و فلسفه جهان شد و القابی مانند شیخ الرئیس، حجة الحق و شرف الملک به او دادند، از آغاز کودکی استعداد و شایستگی عجیبی در فرا گرفتن علوم مختلف داشت و از آنجا که پدرش عبدالله سخت در تعلیم و تربیت او می کوشید و خانه او محل ملاقات دانشمندان دور و نزدیک بود، ابن سینا تا ده سالگی تمام قرآن و صرف و نحو را آموخت و آن‌گاه به فرا گرفتن منطق و ریاضیات پرداخت وی آثاری همچون شفا، قانون، دانشنامهٔ علایی،تفسیرهای قرآنی و رساله‌های بسیاری به عربی و فارسی در کارنامه خود دارد.کتاب قانون ابن سینا طی چندین قرن -چه در سرزمین‌های اسلامی و چه در اروپای قرن‌های میانه – بر همه کتاب‌های پزشکی دیگر برتری داشت و بر آنها تأثیر چشمگیری نهاد.
او اولین فیلسوف اسلامی است که تفسیری فلسفی از معجزه ارائه داد و ‌کوشید تا نقایص تفسیرهای کلامی را جبران کند.وی عقاید اسلامی محکمی داشت تا حدی که در شعری درباره ی عقاید خود می گوید:
کفر چو منی گزاف آسان نَبُوَد ـ محکمتر از ایمان من ایمان نبوَد
در دهر یکی چون من و آن هم کافر ـ پس در همه دهر یک مسلمان نبوَد
ابن سینا در فصل الهیات کتاب شفا می‌گوید: “عجایب‌ و شگفتی‌های‌ نظام‌ خلقت‌ غیر قابل‌ انکار است‌ و نمی‌توان‌ گفت‌ که اموری‌ اتفاقی‌ و بدون‌ تدبیر هستند.” شیخ الرئیس علاوه بر مقالات و نوشته‌های فردی در مورد ابو‌علی‌سینا و مذهب وی، شیخ علی بن فضل الله جیلانی فومنی در تشیع اثنا عشری ابوعلی‌سینا کتابی نوشته و اسم آن را « الشیخ‌الرئیس من المسلمین و من اکابر علماء الامامیه الاثنی عشریه» گذاشته است.

yon. ir/CDPzZ yon. ir/hqKqf منابع
scientificislam
@

Instagram

نوشته درباره بو علی سینا بدانید… اولین بار در اسلام علمی. پدیدار شد.